Το Αίγιο κατά τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο: η μαρτυρία των ανδριάντων αυτοκρατόρων και ιδιωτών
Περίληψη
Κατά τους ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς χρόνους το Αίγιο, αν και επισκιάσθηκε από την γειτονική αποικία της Πάτρας, διεύρυνε την έκταση του με την απορρόφηση της Κερύνειας και των Αιγών και αναδείχθηκε σε περιφερειακό διοικητικό κέντρο της ανατολικής Αχαΐας. Από την δεκαετία του 1970 και εξής, οι γνώσεις μας για την ιστορία και την τοπογραφία της πόλης εμπλουτίζονται διαρκώς λόγω των σωστικών ανασκαφών που διεξάγονται με αφορμή την ανέγερση νέων οικοδομών. Χάρις σε αυτήν την ευνοϊκή συγκυρία, στον κατάλογο των ήδη γνωστών από τον 19ο αι. εικονιστικών γλυπτών και βάθρων από το Αίγιο, προστέθηκαν και νέα ευρήματα. Η θέση των δύο αγορών, του θεάτρου, των οικιών και των νεκροταφείων έχει προσδιοριστεί με μεγάλη ακρίβεια, ανατρέποντας τα δεδομένα σχετικά με τον αρχικό τόπο ανίδρυσης και την λειτουργία γλυπτών έργων γνωστών εδώ και χρόνια στην έρευνα, όπως εκείνα στον τύπο του Ερμή και της Μικρής Ηρακλειώτισσας (ΕΑΜ, αρ. ευρ. 241 και 242). Στην παρούσα μελέτη θα επιχειρήσουμε την αποδελτίωση των αρχαιολογικών θέσεων στην πόλη του Αιγίου, προκειμένου να προσδιορίσουμε τον αρχικό τόπο ανίδρυσης και την λειτουργία του συνόλου των εικονιστικών αγαλμάτων. Η μαρτυρία των εν λόγω τεκμηρίων φωτίζει άγνωστες έως τώρα πτυχές της πόλης κατά τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο, ενώ συμβάλλει καθοριστικά στην καλύτερη γνώση της τοπογραφίας της.